Με γοητεύει το παιχνίδι της γραφής και αγαπώ τη διαπεραστική χάρη των λέξεων, την ένταση των αισθημάτων και την οξυμένη ζωντάνια που εμπεριέχει η δημιουργία, αυτό το πάθος για μια ζωή πέρα απ΄ το θάνατο. Δεν θα ’λεγα όμως πως είμαι η κλασική περίπτωση ενός ανθρώπου που γράφει, αυτής της εικόνας δηλαδή που έχουμε για κάποιον που καθισμένος στο γραφείο του, μπροστά σε μία λευκή κόλα χαρτί, περιμένει να του έρθει η επιφοίτηση. Είμαι δεινός περιπατητής, οπότε μου αρέσει πολύ να περπατάω μέσα στο χάος του κέντρου της Αθήνας ή των προαστίων της και εκεί να αναστοχάζομαι τον εαυτό μου. Όντας ένας ευαίσθητος δέκτης, το μυαλό μου βρίσκεται διαρκώς σε εγρήγορση. Κάτι που βίωσα, κάτι που διάβασα, μία φράση που άκουσα, μπορεί να αποτελέσει το έναυσμα για να ξετυλιχθεί το νήμα μιας ιστορίας. Και άλλα πράγματα όμως, που δεν ξέρω πως μου συμβαίνουν. Πρόκειται για περιδινήσεις μου στη μνήμη, στο ονειρικό και στο άγνωστο, για ενορατικές συλλήψεις που έχουν την ρίζα τους στο υποσυνείδητο. Έχω λοιπόν πάντα μαζί μου ένα τετράδιο όπου εκεί, ανά πάσα στιγμή, καταγράφω σκέψεις και ιδέες, τις οποίες και επεξεργάζομαι κατά τη διάρκεια της μέρας. Και τις περισσότερες φορές, το βράδυ που θα γυρίσω στο σπίτι, η βασική μου ιδέα θα έχει σχεδόν ολοκληρωθεί. Θα κάνω κάποιες τελευταίες διορθώσεις και θα την καταγράψω. Γενικότερα, επειδή πιστεύω πολύ στο ξάφνιασμα της πρωτογενούς σύλληψης, τους στίχους ή τα ποιήματά μου δεν τα παιδεύω πολύ, με όλα τα προτερήματα ή τα μειονεκτήματα που μπορεί να έχει μία τέτοιου είδους πρακτική. Ροδοστόγλου, http://www.mic.gr/synenteyxi/pantelis-rodostogloy-otan-tithentai-yparxiaka-erotimata-tha-vrethoyme-anapofeykta-mprosta