Στο κεφάλαιο αυτό η Levitas καταπιάνεται με την εξέλιξη της ουτοπικής σκέψης αλλά και του πεδίου των ουτοπικών σπουδών από τη δεκαετία του 1970 και έπειτα.

Κεντρικές θέσεις

Η Levitas ασκεί κριτική στην υπερβολική έμφαση στην αφηρημένη λειτουργία της ουτοπίας ως αγωγή της επιθυμίας. Τάσσεται υπέρ των πιο συγκεκριμένων προγραμματικών ουτοπιών και της ουτοπίας ως μεθόδου, αναγνωρίζοντας όλα τα “αλλά” και τους προβληματισμούς που προσέθεσε ο μεταμοντερνισμός.

Από τους θεωρητικούς που αναφέρει μου φαίνεται πιο κοντά στην Bammer και στον Harvey. Από εκείνους που έγραψαν ουτοπίες μου φαίνεται κοντά στον Wells και στον Morris.

Προς εμβάθυνση / Ενδιαφέρουσες θεματικές

Ουτοπία και υποκειμενικότητα. Η πρόσδεσή μας στις υπάρχουσες ταυτότητές μας ως εμπόδιο στην πραγμάτωση των ουτοπικών μας επιθυμιών. Πολύ ενδιαφέρουσα κριτική εδώ από τη σχολή της ανάλυσης λόγου και κριτικής της ιδεολογίας (Althusser, Laclau, Zizek, Butler, Stavrakakis etc).

Ατομικιστικές επιθυμίες που αναπαράγουν κυρίαρχα πρότυπα: Είναι ουτοπικές κατά Bloch αλλά κατά τη γνώμη μου όχι. Τις έχει ενισχύσει πράγματι ο μεταμοντερνισμός; Ίσως με τη μειωμένη έμφαση που δείχνει στις κοινωνικές δομές, αλλά δε νομίζω ότι μπορούμε να “χρεώσουμε” το φαινόμενο αυτό τόσο στον μεταμοντερνισμό όσο στην κυριαρχία του νεοφιλελευθερισμού και του ατομικισμού.

Μεταμοντερνισμός - Lyotard?