Θα έλεγα πως δεν έχω τέτοια άγχη και δεν πιέζω τον εαυτό μου να γράψει, για αυτό είμαι και σχετικά ολιγόγραφος. Και όσο περνούν τα χρόνια γράφω και σπανιότερα. Γενικότερα όμως να σας πω πως η έμπνευση ήταν πάντα ένα μυστήριο για μένα. Όσο μεγαλώνω όμως, τείνω να πιστεύω πως δεν είναι αυτό που νόμιζα πιο νέος, μία έκλαμψη της στιγμής δηλαδή, αλλά αποτέλεσμα μιας προεργασίας. Γνωρίζουμε πλέον από την ψυχανάλυση πως οι διαδικασίες που ποιούν, δομούν, οικοδομούν, συνεχίζονται ακόμα και σε στιγμές που δεν έχουμε συνειδητή επίγνωσή τους. Η σκέψη εξακολουθεί να εργάζεται με διάφορους τρόπους, σε πιο βαθιές περιοχές του ψυχισμού όπου δεν έχουμε τον απόλυτο έλεγχο. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει πως αυτό που θα αναδυθεί είναι προϊόν χαλάρωσης ή κάποιας ονειροπόλησης, αλλά αντίθετα ανήκει σε τομείς στους οποίους έχουμε εργαστεί σκληρά και με πλήρη αφοσίωση. Για να μπορέσουν όλα αυτά βέβαια να γίνουν πράξη απαιτείται, πάντα, μία συνάντηση. Μία συνάντηση του εαυτού με έναν «κόσμο» (και με τη λέξη «κόσμος» εννοώ το σχήμα των σχέσεων νοήματος, μέσα στο οποίο υπάρχει ένα πρόσωπο και στο οποίο συμμετέχει). Θεωρώ λοιπόν, πως η έλλειψη έμπνευσης είναι η αδυναμία επίτευξης αυτής της συνάντησης, η απουσία συμβατότητας του εαυτού με τον «κόσμο». Και αυτό μπορεί να συμβεί για πολλούς λόγους, που ποικίλουν για τον καθένα. Απ' την άλλη -να το πούμε κι αυτό - δεν είναι και το ευκολότερο πράγμα του κόσμου, να είσαι διαρκώς ο εαυτός σου. Όσο ταλέντο, όση ευαισθησία και αν υπάρχει, η δημιουργικότητα έχει μία σκληρή απαίτηση: την έμπρακτη αποτύπωση των γεννημάτων της ψυχής και της σκέψης σου, ένα κομμάτι απ' τις σάρκες σου δηλαδή. Και αυτό, όσο γοητευτικό κι αν ακούγεται, υπάρχουν στιγμές που μπορεί να γίνεται οδυνηρό και ψυχοφθόρο. Αυτή είναι άλλωστε και η θεμελιώδης διαφορά και ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά των πολύ μεγάλων καλλιτεχνών και συγγραφέων: έχουν απόλυτη προσήλωση στο έργο τους και μία ακούραστη δύναμη να καταδύονται με τέτοιο τρόπο γύρω τους και μέσα τους, ώστε να ακούνε τον τρόμο δίχως μεταμφιέσεις. Ροδοστόγλου, http://www.mic.gr/synenteyxi/pantelis-rodostogloy-otan-tithentai-yparxiaka-erotimata-tha-vrethoyme-anapofeykta-mprosta

Λὀγω της εμπλοκής μου με τα Διάφανα Κρίνα, με τη μουσική και τις συναυλίες ήρθα από πολύ νωρίς και από κοντά σε επαφή με τους ανθρώπους που αγαπάνε αυτά που γράφω. Και πάντοτε υπήρχε ένας αμοιβαίος σεβασμός, μία ειλικρινής ανταλλαγή σκέψεων και συναισθημάτων και σε πολλές περιπτώσεις μία μέθεξη από τη χαρά της συνάντησης που έδινε στην έννοια της ανθρώπινης επαφής την πραγματική της ουσία. Ήταν κάτι που δεν είχα φανταστεί απ' όταν έφηβος ακόμα ξεκινούσα να γράφω, σε μία προσπάθειά μου να εκτονώσω σκέψεις και συναισθήματα που με βάραιναν ή που δεν μπορούσα να κατανοήσω. Στην πορεία διάβασα, έμαθα, κατάλαβα πως η ανάγκη του ανθρώπου να βγει από τον ιδιωτικό του χώρο και να προσεγγίσει τους ομοίους του έχει τις ρίζες της σε πανάρχαια ένστικτα αυτοσυντήρησης με βαθιές υπαρξιακές προεκτάσεις. Και όταν τίθενται υπαρξιακά ερωτήματα θα βρεθούμε αναπόφευκτα μπροστά στον άλλο, τον Ξένο. Η σπουδαία ιδιότητα των καλλιτεχνικών δημιουργημάτων είναι ότι σχεδόν πάντα αποτελούν τον τόπο μιας συνάντησης. Κάποιο πρωταρχικό ένστικτο συλλογικὀτητας μας ωθεί να προσεγγίσουμε τους άλλους, να προσπαθήσουμε να τους μεταδώσουμε την ποιότητα και τη δύναμη αυτού που νιώσαμε. Επιχειρούμε να τους πείσουμε να αφεθούν κι εκείνοι σ' αυτό. Ο αναγνώστης (όπως και ο θεατής μίας συναυλίας ή ενός ζωγραφικού έργου), αν δεν είναι ένας παθητικός δέκτης, αλληλεπιδρά δημιουργικά και συμμετέχει στο καλλιτεχνικό έργο, η ματιά του το επηρεάζει και η αντίληψή του το μεταβάλλει, αποκαλύπτει κρυφές πτυχές και κρυμμένα νοήματα που ίσως ούτε και ο ίδιος ο συγγραφέας δεν είχε συνειδητοποιήσει ότι υπάρχουν. Έτσι ξεκινάει να αναπτύσσεται μία σχέση με αμοιβαίο ενδιαφέρον, κάποιου είδους συνομιλίας αν θέλετε, που πολλές φορές μπορεί να διαρκέσει για χρόνια. Ὀ, τι διαμοιράζεται μέσα από αυτή τη σχέση, είναι αυτά τα «δώρα της ζωής» που λέει πολύ όμορφα ο Νερούδα. Ή κατά τον Μανὀλη Πρατικάκη: «είμαστε πάντα οι άλλοι, τούτο το πυκνό πλήθος των ξένων που κρυώνει και σπαράζει». Ροδοστόγλου, http://www.mic.gr/synenteyxi/pantelis-rodostogloy-otan-tithentai-yparxiaka-erotimata-tha-vrethoyme-anapofeykta-mprosta

Πολλοί έχουν χαρακτηρίσει τα ποιήματά σου και τους στίχους σου από "μελαγχολικούς" έως "καταθλιπτικούς" - προσωπικά νομίζω όμως ότι από πίσω τους κρύβεται μια αισιοδοξία, κανένας άνθρωπος που δημιουργεί καλλιτεχνικά δεν μπορεί να μην είναι ζωντανός και δυνατός, αλλιώς δεν θα άντεχε να καταπιαστεί με οδυνηρά θέματα. Με άλλα λόγια, το βιβλίο μου έβγαλε όχι μια θλίψη αλλά μια ανάταση. Εσύ πώς θα χαρακτήριζες τους στίχους σου εν τέλει; Νομίζω πως αποτελεί δείγμα κοντόφθαλμης οπτικής το να αντιμετωπίζουμε τα καλλιτεχνικά δημιουργήματα με την ορολογία των φτηνών εγχειριδίων της σύγχρονης εκλαϊκευμένης ψυχολογίας του συρμού, γιατί με αυτή τη λογική θα έπρεπε να τα απορρίψουμε σχεδόν όλα. Κατανοώ βέβαια βαθιά την ανάγκη κάποιων ανθρώπων να είναι ξέγνοιαστοι και απροβλημάτιστοι ή να προσβλέπουν στη «θετικότητα», αλλά αυτός δεν είναι ο δικός μου τρόπος να υπάρχω στον κόσμο. Γι' αυτό και οι στίχοι μου λόγω ιδιοσυγκρασίας αποτελούν εκφάνσεις μιας ευαισθησίας που βιώνει και μετουσιώνει το υλικό της μέσω του δραματικού. Δεν θα μπορούσα να προσεγγίσω διαφορετικά αυτά που ήθελα να πω, αφού πιστεύω πως ο δραματικός τρόπος βρίσκεται πιο κοντά στην πραγματικότητα της ανθρώπινης κατάστασης. Ο λόγος έχει τις ρίζες του βυθισμένες στα θαμμένα βάθη της φύσης και της ψυχής και προκειμένου να μπορέσει να ανέλθει στο φως πρέπει να κατέλθει στα σκότη. Όπως και να το κάνουμε, η αναζήτηση, η εμβάθυνση και η ψηλάφηση είναι καταστάσεις που προϋποθέτουν ένα ορισμένο ποσοστό απογοήτευσης. Σε όλα τα μεγάλα κείμενα της ανθρωπότητας, με τον πόνο αρχίζει η αφήγηση. Από τη στιγμή δηλαδή που το ανθρώπινο πνεύμα βρέθηκε μπροστά στην κλειστή πόρτα του μυστηρίου, ο θάνατος θα γίνει το σκοτεινό θεμέλιο πάνω στο οποίο βασίζεται η γνώση. Γι' αυτό και η σκέψη είναι πάντοτε μελαγχολική, ακόμα και στις ευδιάθετες, κωμικές, ή χαρούμενες στιγμές της. Το γέλιο και η χαρά είναι σπουδαίες ανθρώπινες ιδιότητες γιατί αντικατοπτρίζουν την ευγένεια της ψυχής μπροστά στην απελπισία, όμως δεν παύουν να είναι εύθραυστες ιδιότητες που έχουν την τάση να αυτοεξαντλούνται όταν αφήνονται ελεύθερες να αναπτυχθούν. Και αυτό συμβαίνει γιατί - υποσυνείδητα τις περισσότερες φορές - επιδρά πάνω στον άνθρωπο μία μαγνητική δύναμη, μία πνοή υπογείου που μόλις παραβιάστηκε και διαχέεται από μία λιτανεία από φαντάσματα. Υπό το βάρος όλων αυτών, η δημιουργική πράξη είναι μία πράξη τρομακτικής σημασίας, αφού λειτουργεί παρηγορητικά για τον άνθρωπο και τον οδηγεί στην ψυχική κάθαρση και στη λύτρωση. Ο καλλιτέχνης είναι ένα ζωντανό ον που στην προσπάθειά του να αναζητήσει την αλήθεια και την ευτυχία του αποτυγχάνει. Και για να τις βρει θα πρέπει να βγει έξω από τα στενά όρια του ιδιωτικού του χώρου και να προσεγγίσει τους άλλους. Και δε γνωρίζω πιο ευγενική χειρονομία από αυτή. Ροδοστόγλου, http://www.mic.gr/synenteyxi/pantelis-rodostogloy-otan-tithentai-yparxiaka-erotimata-tha-vrethoyme-anapofeykta-mprosta